Karin neemt afscheid van Kunstbende Limburg

Hallotjes, Karin hier.

Zoals je misschien wel – of misschien ook helemaal niet – weet, ben ik recent moeder geworden. Een bijzondere periode waarin er ineens ruimte ontstond om even stil te staan bij het leven, bij wat belangrijk is, maar ook bij de vraag: brand mijn Kunstbende-vlammetje nog wel hard genoeg? Begin september ben ik na mijn zwangerschapsverlof weer gestart bij Kunstbende Limburg, maar eind oktober zal ik ook mijn laatste dagen draaien. En eerlijk? Dat voelt best gek!

Want als ik terugkijk, realiseer ik me ineens hoe bijzonder de cirkel eigenlijk is. Mijn Kunstbende-verhaal begon namelijk al veel eerder dan mijn tijd als medewerker. In 2010 deed ik zelf mee aan Kunstbende, in de categorie theater. Ik was toen een van die jongeren die de ruimte kreeg om iets uit te proberen, op een podium te staan, zenuwachtig te zijn, te groeien en vooral heel veel plezier te hebben in het maken. Ik had toen natuurlijk nooit kunnen bedenken dat ik jaren later aan de andere kant van datzelfde verhaal zou staan.

Van 2013 tot 2018 was ik vrijwilliger bij Kunstbende. Na mijn eigen ervaring als deelnemer was ik nu ineens degene die achter de schermen meebouwde aan de plek waar andere jongeren hun eerste stappen op een podium konden zetten. Ik kwam er steeds weer terug, omdat er iets aan die plek was wat me bleef trekken: de jongeren, de energie, het familie-vrijwilligers gevoel,  het samen maken en vooral het gevoel dat je echt iets kon betekenen. Zonder dat ik het toen wist, was daar de basis gelegd voor alles wat daarna zou komen.

In 2019 stapte ik als stagiaire binnen bij Pop in Limburg. Wat begon als een stage, groeide uit tot een plek waar ik me steeds verder mocht ontwikkelen. Ik ging aan de slag met marketing, communicatie en projecten, maar kreeg ook de kans om o.a. te presenteren, mee te werken aan tv-programma’s en evenementen te organiseren. Ik leerde er de Limburgse popsector van een heel andere kant kennen en mocht, zeker tijdens de coronaperiode, samen met collega’s knokken voor een sector die ineens volledig stil kwam te liggen. Dat waren soms pittige jaren, maar juist daardoor heb ik ontzettend veel geleerd en mooie dingen mogen doen. Vanuit Pop in Limburg kwam Kunstbende Limburg steeds meer op mijn pad: eerst met marketing voor beide organisaties, daarna als projectmedewerker en uiteindelijk in mijn rol binnen talentontwikkeling bij Kunstbende Limburg. Zo bracht iedere stap me eigenlijk weer een beetje dichter bij de plek waar ik uiteindelijk terechtkwam.

Als ik het zo opschrijf, lijkt het bijna een uitgestippeld pad. Maar zo voelde het natuurlijk nooit. Het waren 8 jaren van meemaken, bouwen, meedenken, vallen, opstaan, lachen, stressen, vieren en vooral heel hard geloven in wat we doen. In de kracht van kunst, in de waarde van een podium en vooral in wat er kan gebeuren wanneer je jongeren de ruimte geeft om zichzelf te ontdekken, uit te proberen en te laten zien wat ze in zich hebben.

Ik heb het geluk gehad om ontzettend veel jonge makers te mogen ontmoeten. Om naast hen te mogen staan op momenten waarop ze voor het eerst een podium opstapten, iets nieuws durfden, zichzelf verrasten of simpelweg ontdekten: hé, misschien kan ik dit wel. En misschien is dat wel het mooiste aan mijn werk geweest. Dat ik, samen met een fantastische club collega’s, partners en vrijwilligers, een klein stukje mocht bijdragen aan de ontwikkeling van een nieuwe generatie talent.

Van die eerste keer zelf op het podium in 2010, via mijn jaren als vrijwilliger, tot de afgelopen 8 jaar als collega: Kunstbende is op zoveel verschillende manieren onderdeel van mijn leven geweest. En misschien maakt dat het afscheid juist zo bijzonder.

Na al die jaren meevlammen, meestrijden en bouwen aan een stevige basis voor talentvolle jongeren, is het nu tijd om het stokje door te geven. Met een lach, een traan en vooral ontzettend veel trots kijk ik terug op wat we samen hebben opgebouwd.

Dank aan alle collega’s, vrijwilligers, partners, docenten, coaches, ambassadeurs, ouders en natuurlijk alle jongeren die ik de afgelopen jaren heb mogen ontmoeten. De mensen, de energie, de chaos en de mooie momenten, ik ga jullie ontzettend missen. Maar soms betekent een volgende stap ook dat je iets moois moet durven loslaten. Dus: dankjewel. Voor alles. ❤️

En tot eind oktober ben ik er natuurlijk nog gewoon. Dus mocht je me nog willen spreken, knuffelen, uitzwaaien of gewoon even samen willen terugkijken op al die jaren: je weet me te vinden. Daarnaast blijf ik gewoon vrijwillige en zullen Kyra en Josien voorlopig mijn taken overnemen.

Liefs, Karin

P.S. Check vooral even de image carrousel hieronder, waarin ik je meeneem door dit hele verhaal! 😉